Gaialynn's WLS

It's me...

WLS in vogelvlucht

Het is inmiddels al ruim twee jaar geleden. Ik was ernstig ziek. Mijn ziekte heet morbide obesitas en mijn BMI was 55,6. Ik had hypoglycemie. Het kon nooit meer lang duren voor ik zou overlijden aan vetzucht. Gelukkig is het nooit zover gekomen. Ik wilde leven en ben nooit iemand geweest die zomaar opgeeft. De maagband die ik heb moet eruit. Mijn lichaam probeerd de band te verstoten. Blijkbaar kan ik niet tegen lichaamsvreemd materiaal. In Mei '05 komen ze erachter dat ik mezelf aan het uithongeren ben. Ik kan immers niet anders eten als vloeibaar voedsel zonder voedingswaarden. Om nog wat energie te hebben neem ik vooral suikerrijke producten. Zo kan ik lang door modderen, zonder dat iemand er iets van merkt. Maar de pijn bleef en word zelfs erger. Ik moet iets (laten) doen...
	Twee jaar post-op… (WLS = Weight Loss Surgery) 23 augustus 2005 zou mijn leven veranderen. Ik kreeg een tweede kans om een gezond lichaam en leven te krijgen. Achteraf gezien, bleek het ~ondanks de vele twijfels en complicaties~ de enige juiste beslissing. Ik ben nu 96,9 kilo kwijt, ben gezond en kan nu zeker 10 tot 20 jaar of zelfs langer mee!!! Ik zal mijn kinderen zien opgroeien en zelfs misschien wel een lange tijd mogen genieten als oma…. Daar deed ik het tenslotte toch voor?! Toen ik na lange tijd, veel complicaties, twee operaties en de tijd op IZ (IC) het ziekenhuis eindelijk (definitief) mocht verlaten, heb ik het nog een zeer lange tijd erg moeilijk gehad. Eten en drinken ging moeilijk, ik had veel pijn en die stoma’s vond ik vreselijk. Ik heb me echt hopeloos afgevraagd of het, het allemaal wel waard is geweest. Mijn grote groene knuffelbeer en het obesitas-team uit Dendermonde zijn fantastisch! Maar ik kan je eerlijk vertellen dat ik me nog nooit in mijn leven zo eenzaam gevoeld heb als de tijd in het ziekenhuis en de bedherstel periode erna.
Zoveel mensen en niemand begreep mij, mijn gevoel en waar ik het over had. Gelukkig had ik jullie, mijn on en offline vrienden. En ook al word er op fora weinig gesproken over verwerking en emoties, heb ik me toch redelijk kunnen optrekken aan ervaringen en lieve woorden van die vrienden en vele lotgenoten. Ik koester die ook in mijn hart en zal die nooit vergeten. Een aantal van jullie heb ik in mijn hart gesloten. Soms denk ik nog terug aan mijn “dikke tijd”. Hoe ik was en hoelang ik de moeite heb gedaan gelukkig te lijken, het nodig had om aardig gevonden te worden, terwijl ik in mijn hart huilde om hoe mensen kunnen zijn.
	Zoveel discriminatie als dikke mensen moeten verdragen en verwerken, zonder erdoor gebukt te (lijken) gaan is onvoorstelbaar. Dat merk ik nu nog meer. Ik kan nu eindelijk mezelf zijn, mensen zijn aardiger en het leven (lijkt) makkelijker. Nu ik een stuk slanker ben, lijkt mijn gemaakte vrolijke gedrag en dat knagend gevoel te zijn weggeëbd. Mensen staan verbaast, zijn trots op me en durven me zelfs soms niet aan te spreken omdat ze niet zeker weten of ik het werkelijk ben. De complimenten zijn fantastisch, ik voel me sterker, hoef (van mezelf) niet meer onderuit te kijken, en kan vrolijk zijn. Mijn gedrag naar buiten toe lijkt niet veranderd (ik was immers altijd vrolijk), maar de oorsprong van mijn gedrag is dat wel degelijk! Nu is die opgewektheid oprecht en niet meer gemaakt. Ik moet nog vaak denken aan wat Christine zei na twee weken ziekenhuis; Je begint eindelijk jezelf te zijn. Je kunt je niet langer anders voordoen als je bent. Je bent een mooi mens, laat dat mens vaker naar buiten. Je zult zien dat je, je veel beter voelt. Ze had gelijk! Ik praat nog niet graag over de moeilijke tijd in het ziekenhuis en erna, tegen mensen waarvan ik weet dat ze het niet zullen begrijpen.
Al gauw krijg je te horen; ’t is nu al een hele tijd geleden, het leven gaat door… Alsof je over deze moeilijk beslissing en tijd zomaar kunt heen stappen. En dan… Dan ben je door de ~ “In hoelang??? Nog geen jaar??? Fantastisch! Ik wil die operatie ook!” zei het minimaatje 38 met een lengte van 1.78 ~periode heen, en gaat het leven inderdaad ‘gewoon’ verder. Je bent afgevallen, gezond en eindelijk zo fit en lekker in je vel als je, je naar iedereen altijd voorgedaan hebt. Je bent toe aan de volgende stap. De plastische chirurgie, want je gezonde, fitte lichaam is door het effect “zwaartekracht” toch meer uitgezakt als je verwacht had en zijn de problemen eigenlijk groter geworden.
	Je ‘goede’ voornemens ‘tevreden met het gewichtsverlies’ is als sneeuw voor de zon verdwenen. Je hebt immers last van die overtollige vellen die je die ene maat minder niet gunnen. De uitgemolken boezem, die je moet oprollen om nog enig sinds goed in een bh te passen. De ontstekingen die door het smetten ontstaan en je het lopen pijnlijk maken, het slapen vermoeiender word door de lichamelijke veranderingen (niet meer op je buik kunnen slapen bijv.) en je toch best een klein beetje ijdel bent geworden.
En dat mag hoor, dat ijdel zijn. Je hebt er immers zoveel voor moeten doorstaan! Je hebt die plastisch chirurgie gewoon verdient! Nu het ziekenfonds nog overtuigen en je gaat ervoor. Het is de kers op je taart, dé beloning! Jij mag er zijn, en de wereld mag dat weten ook. Je bent trots en kan de hele wereld aan… Tenminste dat lijkt (weer) zo, want zodra je een gesprek begint over de herstel operaties, je opgelaten gevoel daarover en hoe je daar tegen opziet, maar naar uitkijkt, zie je ‘ze’ weer denken…
	Maar ik heb er poep aan! Ik ga die volgende stap nemen! Ik ben dankbaar voor hetgeen me is overkomen. Ik ben geslonken in kledingmaten, maar vreselijk gegroeid als mens. En dat heb ik maar aan één iemand te danken. Mijzelf! Dank jullie voor jullie steun, lieve en opbeurende woorden, toegewijd zijn, wijsheid en vriendschap. Want zonder jullie… Dikke knuffels en liefs, Lynn.

Deze pagina afdrukken